Krymscy Tatarzy zamieszkiwali terytorium Półwyspu od czasów Złotej Ordy, a ich państewko -Chanat Krymski przetrwało najdłużej spośród tatarskich ośrodków politycznych, ulegając Rosji dopiero w 1783 roku. W XX wieku Tatarzy Krymscy próbowali wywalczyć niepodległość, starania ich jednak zakończyły się niepowodzeniem, a w 1944 roku, oskarżeni przez władze radzieckie o kolaborację z Niemcami, zostali brutalnie wywiezieni w głąb ZSRR. W ostatnim dwudziestoleciu XX wieku wielu z nich powróciło, a Krym posiada dziś status autonomii w ramach państwa ukraińskiego.

  • Deportacja odpowiedzialnością zbiorową

    Od 1921 roku terytorium Krymu tworzyło Autonomiczną Socjalistyczną Republikę Radziecką w ramach Rosyjskiej FSRR. Stosowana przez ówczesne władze radzieckie specjalna polityka, uwzględniająca udział we władzach terytorialnych przedstawicieli miejscowych narodowości, prowadzona była również na terytorium półwyspu. Na Krymie polityka ta przybrała formę „tataryzacji”. Przedstawicielami narodu krymskotatarskiego obsadzano stanowiska kierownicze, język tatarski zrównano w prawach z rosyjskim, zapewniono Tatarom możliwość rozwoju kulturalnego.

  • Wspomnienia Tatarów Krymskich z deportacji

    Niniejsze wspomnienia Tatarów krymskich publikujemy dzięki uprzejmości Centrum Informacji i Dokumentacji Tatarów Krymskich, na którego stronie internetowej () się ukazały. Publikacja internetowa w języku rosyjskim stanowi przedruk książki (Deportacja krymskich tatar. Kak eto było), która wyszła w 60 rocznicę tragicznych wydarzeń.