Prorok Muhammad

 

Muhammad ibn Abd Allah (ok. 570-632), twórca i prorok islamu, prawodawca, reformator społeczny i polityczny, założyciel muzułmańskiego państwa arabskiego.

 

Według tradycji Mahomet urodził się 29 sierpnia 570 n.e. w Mekce. Jego rodzina - znani i cenieni kupcy - zajmowała się opieką nad przedmuzułmańską światynią Kaaby. Wcześnie osierocony przez rodziców, wychowywany był najpierw przez swego dziada, a później przez wuja, Abu Taliba, u którego podjął pracę w charakterze przewodnika karawan do Syrii. W czasie jednej z takich wypraw chrześcijański mnich przepowiedział mu prorocką przyszłość.

Po ślubie ze starszą od siebie o 15 lat bogatą wdową Hadidżą Mahomet często wyprawiał się za miasto, gdzie w małej jaskini na górze Hira w odosobnieniu oddawał się rozmyślaniom. Miał około 40 lat, gdy przebywając w swej samotni doznał pewnej nocy pierwszego objawienia. We śnie nawiedził go archanioł Gabriel, który nauczył go początku 96 sury Koranu. Odtąd Gabriel spełniał rolę pośrednika między Bogiem a Mahometem i fragment po fragmencie objawiał przed nim Koran, świętą księgi muzułmanów, którą spisano dopiero w 20 lat po śmierci Proroka.

Mahomet rozpoczął głoszenie nowej wiary: nauczał jej doktryny, rytuałów, zasad moralnych. Wśród pierwszych, którzy uznali posłannictwo Mahometa, dominowała jego rodzina, ale z czasem kręgi zwolenników rosły. Początkowo ich stosunki z pozostałymi mieszkańcami Mekki układały się poprawnie, kiedy jednak Mahomet przystąpił do zdecydowanej krytyki wiary w liczne bóstwa pogańskie, w miejsce tolerancji pojawiła się otwarta wrogość.

Zwolennicy Mahometa stanęli w obliczu zagrożenia swego bezpieczeństwa. Część z nich już w 615 roku wyemigrowała do Etiopii, gdzie panował chrześcijański władca ufny w prawdziwość posłania Proroka. Sam Mahomet w pięć lat później zdołał pozyskać przychylność mieszkańców Jasribu, miasta położonego na północ od Mekki, zamieszkanego przez Arabów i dużą społeczność żydowską. Latem 622 roku Mahomet i jego zwolennicy uciekli z Mekki i osiedlili się w Jasribie. Rok ten uznano potem za pierwszy rok ery muzułmańskiej, a o Jasribie zaczęto mówić Miasto Proroka (Madinat an-Nabi), czyli Medyna.

W Medynie Mahomet zorganizował gminę muzułmańską, zalążek państwa arabskiego, którego stał się przywódcą i prawodawcą. Nowa społeczność powstawała w warunkach wewnętrznych napięć i konfliktów. Kilkakrotnie też atakowali ją Mekkańczycy wspierani przez Żydów z Medyny. Napastnicy zostali odparci, a zdrajcy przegnani bądź nawet ukarani śmiercią.

Tymczasem kolejne plemiona arabskie dołączały do grona wyznawców nowej wiary. W 630 roku Mahomet triumfalnie wkroczył do Mekki, a jej mieszkańców skłonił do przyjęcia islamu. Świątynię Kaaby ogłosił miejscem świętym - zniszczył poustawiane w niej posągi pogańskich bożków i zamknął jej podwoje przed niewiernymi.

W ostatnich latach swego życia Mahomet doprowadził do zjednoczenie niemal całego Półwyspu Arabskiego pod sztandarem religii muzułmańskiej. W 631 r. przyjęły islam i uznały władzę Mahometa arabskie plemiona z Nadżdu i Al-Hidżazu. Rok później Prorok odbył swą ostatnią pielgrzymkę do Mekki, ustanawiając w ten sposób kształt hadżdżu.

Mahomet zmarł w 632 roku, a mniej więcej dwadzieścia lat później spisano Koran. Islam rósł w siłę i w błyskawicznym tempie opanowywał kolejne terytoria: Palestynę, Syrię, Egipt, Persję, północne wybrzeże Afryki, zachodnią część Indii, Półwysep Pirenejski. Dziś, gdy na świecie żyje ponad miliard wyznawców religii muzułmańskiej, jej twórcę, Proroka Mahometa, wciąż otacza się szczególną czcią i traktuje jako godny naśladowania wzór.

 

Opracowanie Marek Tobolewski