Projekt „Być czy nie być… uchodźcą?” jeszcze się nie skończył. W chwili obecnej jesteśmy po drugiej fazie: szkoleniu i wizycie studyjnej w ośrodku dla uchodźców. W projekcie bierze udział 13 osób z organizacji pozarządowych z całej Polski.

 

W lutym odbyło się 3-dniowe szkolenie na temat uchodźców, w trakcie którego uczestnicy poznali zagadnienie uchodźstwa na wielu różnych płaszczyznach (prawnym, społecznym, kulturowym i psychologicznym).

Kolejnym etapem, wyczekiwanym przez wielu była konfrontacja wiedzy teoretycznej z rzeczywistością – wizytą studyjną w ośrodku dla uchodźców. 8 marca dwanaście osób przyjechało na 4 dni do ośrodka dla uchodźców IGA w Białymstoku. Ten czas spędziliśmy intensywnie głównie z dziećmi bawiąc się z nimi, organizując zajęcia artystyczne, grając w piłkę i czytając bajki. Ulubioną grą dla dzieci była zabawa z chustą „Klanza” oraz czytanie bajek. Pozostały czas poświęciliśmy rozmowom z dorosłymi, nauce gotowania czeczeńskich potraw („galuszki”) i tańcom. Wieczorami spotykaliśmy się w grupie uczestników projektu by dokonać refleksji nad tym, co się zdarzyło w ciągu dnia. Wyciągaliśmy wnioski dotyczące tego, jak pracować z dziećmi, a także jakie projekty w przyszłości organizować.

Pomimo tak krótkiego czasu zdążyliśmy się przywiązać do naszych uchodźców. Mamy nadzieję, że choć kilkoro z nas wróci do IGI, a już na pewno do pracy z uchodźcami i na rzecz uchodźców.

Ostatnim etapem projektu jest przygotowanie scenariuszy warsztatów edukacyjnych na temat uchodźców i przeprowadzenie ich w swoim środowisku lokalnym. Scenariusze te będą dostępne na stronie www.jedenswiat.pl


Poniżej wypowiedzi uczestników projektu po wizycie w ośrodku:

Pobyt w IDZE dał mi realny obraz życia uchodźców i problemów z jakimi się borykają. Przede wszystkim mogłam ich poznać takimi, jakimi są - jako zwykłych ludzi, którzy po prostu znaleźli się w bardzo trudnej dla nich i niecodziennej sytuacji życiowej. Mimo, że pod pewnymi względami są od nas różni to pod bardzo wieloma są tacy sami jak my. Tylko ,że różnice chyba jakoś łatwiej się dostrzega niż podobieństwa.

Miło było spędzać z nimi czas - na rozmowach, wspólnym gotowaniu, zabawach z dziećmi. Było tak zwyczajnie - no chyba, że zaczynały się czeczeńskie tańce. Bo te zdecydowanie do zwyczajnych nie należą :)) To dla mnie bardzo cenne doświadczenie, że mogłam poznać ludzi mieszkających w IDZE - czasem wspólne wypicie herbaty i przeczytanie książki na schodach daje więcej niż przeczytanie stu książek.

To było dla mnie nowe, wartościowe i niesamowite doświadczenie. Po tym kilkudniowym pobycie w ośrodku „IGA” słowo uchodźca nabrało dla mnie prawdziwego znaczenia - nie jest już pusto brzmiącym pojęciem, czy kolejną mądrą definicją. Tęsknię za tym wspólnym lepieniem galuszków, tańcami czeczeńskimi, rozmowami, zabawami. Mam nadzieję, że kiedyś tam wrócę:)

Moj ulubiony moment to, kiedy w ostatni dzień Czeczeni zorganizowali dla nas tańce czeczeńskie i to tak całkiem spontanicznie. Oprócz tego też była to niesamowita okazja aby poznać i porozmawiać z ludźmi mieszkającymi w ośrodku!!!!!!!

Oprócz dobrej roboty, jaką wykonaliśmy (zabawa z dziećmi, przełamywanie lodów w kontaktach z dorosłymi, zmęczenie połączone z satysfakcją spełnienia dnia, ten błysk w oczach dzieci i radości, że mogą się wyszaleć i być dostrzeżone, poczuć się ważne) nie zapomnę tej otwartości wobec nas… Choć znaliśmy się zaledwie cztery dni z ludźmi z innej kultury, łza kręciła się w oku przy wyjeździe z „Igi.

Francuski myśliciel, Emanuel Levinas pisał, że nie można przejść obojętnie obok twarzy bezdomnego, sieroty i wdowy. Po wizycie w białostockim ośrodku dla uchodźców, jego myśl stała się dla mnie empirią. Nie da się przejść obojętnie.

 

Koordynatorki Projektu:

  • Kinga Białek
  • Izabela Czerniejewska
  • Magda Kocejko

 

Projekt realizowany jest w ramach programu Wielokulturowa Europa.

 



Wielokulturowa Europa - wyzwania, zagrożenia i szanse dla Polski w XXI wieku”

To projekt edukacyjny, realizowany - dzięki współpracy British Council - w formie warsztatów. Pierwsza edycja odbyła się podczas letniego semestru 2005 roku w Instytucie Europeistyki UJ.  Inicjatywa została skierowana do studentów, nauczycieli, pracowników organizacji pozarządowych, młodych liderów, a także pracowników administracji publicznej, podejmujących w swojej pracy problematykę edukacji. Tematyka warsztatów ogniskowała się wokół rasizmu, ksenofobii, islamofobii, antysemityzmu, nietolerancji i dyskryminacji. Stanowiła odzwierciedlenie problemów, z jakimi mają do czynienia współczesne państwa, zróżnicowane pod względem etnicznym, kulturowym i religijnym. Zamierzeniem autorów projektu było aby uczestnicy wraz z zaproszonymi ekspertami poszukiwali odpowiedzi na kilka istotnych pytań, nurtujących uważnego obserwatora i uczestnika życia społecznego. Jaka jest sytuacja mniejszości (np. narodowych, religijnych) w Europie? Jaka powinna być polityka państwa w zakresie poszanowania praw mniejszości do kultywowania własnej religii, obyczajów, pielęgnowania odrębności kulturowej? Czy te prawa można ograniczyć? Czy takie ograniczenie pozostawałoby w zgodzie z gwarancjami konstytucyjnymi i uregulowaniami w zakresie prawa wspólnotowego i międzynarodowego?