Sytuacja ekonomiczna Afganistanu pod rządami talibów. Uprawa maku, produkcja opium i heroiny - jako jeden z głównych elementów gospodarki talibów

 

 

Afganistan jest krajem śródlądowym, odciętym od morza, o powierzchni 647 500 km kwadratowych.[1] Od południowego wschodu Afganistan graniczy z Pakistanem (2430 km), na zachodzie graniczy z Iranem (936 km), Turkmenistanem (744 km) oraz Uzbekistanem (137 km). Z Chińską Republiką Ludową posiada granicę o długości zaledwie 76 km. Afganistan to kraj obfity w góry i wyżyny. Rolnictwo i działalność gospodarcza człowieka jest tu bardzo ograniczona. Terytorium tego kraju jest fragmentem ogromnego systemu alpejskiego, ciągnącego się przez cały obszar Euroazji. Ponad 10 % powierzchni kraju przekracza wysokość 3000 m n.p.m., 30% jest położona między 1800 m a 3000 m n.p.m., natomiast 10% poniżej 600 m n.p.m. Pozostała część to wysokie równiny, które na kształt podkowy otaczają z trzech stron systemy górskie. Z powyższych informacji wynika, iż w kraju, w którym prawie połowa terytorium jest położona na znacznych wysokościach, uprawa terenu jest znacznie utrudniona.[2]

 

Obecnie, afgańska gospodarka stara się wyjść z, trwającego ponad 30 lat, kryzysu. Najazd Armii Czerwonej na Afganistan w 1979 roku skutecznie zamroził rozwój gospodarczy tego kraju na bardzo długi czas. W owym okresie zamiast uprawiać ziemię, ludzie musieli walczyć na froncie z wrogiem. Kolejne lata przyniosły wojnę domową, która również była ważniejsza od gospodarki i ekonomii. Aż w końcu nadszedł rok 1994, w którym utworzony został „rząd” przez talibów. Wyraz „rząd” został umieszczony w cudzysłowie, gdyż, nie można mówić w tej sytuacji o rządzie w naszym rozumieniu. „Rząd” talibów, który oczywiście posiadał szereg ministerstw o wdzięcznych nazwach, nie spełniał żadnych powszechnych funkcji, które spełnia przeciętny rząd europejski. Ponadto, nie został uznany przez żadne państwo na świecie (poza Pakistanem). Przywódcą i głównym założycielem był mułła Mohammad Omar . „Rząd”, który został przez niego utworzony był rządem prowizorycznym, ponieważ jak inaczej można na przykład nazwać „budżet państwa” trzymany w blaszanych skrzyniach pod łóżkiem Omara, lub plan budżetowy wynoszący zaledwie 100 000 dolarów[3] . O typowej gospodarce w Afganistanie pod rządami talibów nie można mówić, ponieważ ona nie istniała. Talibowie mieli oczywiście specjalnych ministrów zajmujących się handlem, transportem, górnictwem (patrz rozdział: wybrany skład rządu talibów), ale oni z różnych powodów nie spełniali swoich zadań. Jedynym stałym i znaczącym źródłem finansowania władzy talibów były ogromne wpływy uzyskiwane z uprawy maku, a następnie produkcji opium i heroiny.

 

Od maku do heroiny

 

Opium jest znane w Afganistanie od czasów podbojów Aleksandra Wielkiego. Od ponad dwóch tysięcy lat jest to „lekarstwo” używane na wiele dolegliwości, które było powszechnie dostępne, można je było kupić na bazarach jako roślinę o magicznych właściwościach, która uśmierza prawie każdy ból. Używane było zarówno przez intelektualistów, podróżników, ale też przez duchownych.[4] Rozległe tereny nieurodzajnej ziemi, niska kultura rolna, panująca wszędzie bieda i plemienne struktury państwowe sprawiają, że uprawa mało wymagającej rośliny, jaką jest mak lekarski, a następnie pozyskiwanie oraz przerób opium, stanowią dla Afgańczyków cenne źródło dochodów. Dla lepszego zrozumienia łatwości uprawy maku a następnie produkcji narkotyków w tym miejscu w skrócie zostaną scharakteryzowane poszczególne etapy produkcji i wykazać opłacalność tego biznesu. Mak lekarski[5] jest rośliną jednoroczną, która może rosnąć wszędzie. Zawiera w sobie liczne alkaloidy, heterocykliczne związki organiczne, charakteryzujące się słabym lub silnym oddziaływaniem na układ nerwowy zwierząt i ludzi. Najważniejsze z nich to: morfina, kodeina, narkotyna, papaweryna, tebaina, narceina, narkotolina. Najwięcej alkaloidów znajduje się w tzw. „mleczku makowym” czyli opium[6]

Strony: 1 2 3 4 5 6 7 8 Następna »